Ostatnio przyszło mi do głowy coś, o czym myślałem już kiedyś, ale jeszcze nie miałem okazji rozwinąć tematu. Mianowicie: gdzie zgubił się okres kawalerstwa w życiu każdego mężczyzny? Wielu osiemnastolatków wchodzi w dorosłość już z dziewczyną u boku albo żyje na łasce rodziców, póki takowej nie znajdzie. W efekcie nigdy nie poznają, jak smakuje kawalerskie życie.
To duży błąd, który będzie miał kolosalny wpływ na dalszy rozwój mężczyzny.
Dlaczego?
O tym więcej w artykule.
Każdy poprzedni krok prowadził do tego momentu. Jeśli załatwiłeś sprawy z rodzicami oraz wybaczyłeś im ich słabości, cały żal, gniew i wszystkie niepokoje zaczęły stopniowo cię opuszczać. Wreszcie oderwałeś się od matki i wróciłeś do ojca, gdzie twoje miejsce. Innymi słowy: odrzuciłeś pełną emocji żeńską naturę, która robiła z ciebie dziwną hybrydę kobiety i mężczyzny. Zamiast niej przyjąłeś na powrót męską, czyli opanowaną i logiczną, którą nie szarpią wiatry uczuć.
Dokonałeś czegoś, na co większość ludzi nigdy się nie zdobędzie. W nagrodę wreszcie otrzymałeś spokój — o niebo lepszy od ciągłej niepewności.
Ale to dopiero początek drogi.
Ojciec jest twoją męskością. Jeśli z jakiegokolwiek powodu odwróciłeś się od niego lub wasza więź została zerwana, nigdy nie staniesz się mężczyzną. Nie zaakceptujesz siebie w tej roli i nie będziesz chciał przyjąć odpowiedzialności, która się z nią wiąże.
To najważniejszy problem, ale nie jedyny.
Od ojca pochodzi również twoja tożsamość. Bez niego jesteś jak drzewo pozbawione korzeni. Niby żyjesz i rośniesz, ale jeden podmuch wiatru może cię zrujnować. Nie potrafisz stawiać czoła przeciwnościom, bo nie masz solidnych fundamentów. Bez ojca nie jesteś sobą i czujesz to. Najczęściej w postaci konfliktu wewnętrznego, który zwalczasz używkami, seksem, grami czy jakimikolwiek innymi przyjemnościami fizycznymi.
Ale ukojenie nie przychodzi. Nigdy nie przyjdzie, bo jedynym sposobem na pozbycie się konfliktu jest tytułowy powrót do ojca.
Czym jest socjalizm? W wikipedii możemy przeczytać, że jest to ustrój,
„w którym wszyscy jego członkowie mieliby równy stan posiadania, gdzie siły rynkowe nie są głównym mechanizmem podziału bogactwa oraz państwa, w którym funkcjonowanie społeczeństwa opiera się nie na własności prywatnej lecz na wspólnej własności, wzajemnej współpracy i altruizmie.”
Zacytowane zdanie całkiem nieźle podsumowuje tę myśl społeczną, a mimo to mydli oczy. Jego największy problem polega na tym, że nie brzmi wcale tak tragicznie, prawda? Równość, wszystko jest wspólne, ludzie razem pracują na przyszłe dobro… Nie zostaje nic innego, tylko rzucić się w ten wir miłości i zacząć śpiewać kumbaya, co nie?
Niestety w rzeczywistości wygląda to dużo gorzej, a lwia część ludzi popierających ten system ma w sercu coś zupełnie innego niż miłość.
Mimo że dziś wielu ludzi opowiedziałby się za poglądem, że mężczyzna i męskość uległy przedefiniowaniu i coś takiego, jak „prawdziwy mężczyzna” jest stwierdzeniem pustym, a nawet bezsensownym, to wcale nie znaczy, że mają rację. Męskość, choć dzisiaj atakowana i podważana z każdej strony, nigdy nie straciła i nigdy nie straci swojego znaczenia, nawet gdyby 99% mężczyzn kompletnie zapomniało, na czym polega ich natura, albo uwierzyłoby w kłamstwa na jej temat. Prawdziwy mężczyzna jest równie realny, co słońce wschodzące co rano, i tak samo jak ono jest skarbem dla świata, dla swojej rodziny i społeczności, w której się obraca.
Inni mężczyźni, oderwani od swojej natury, albo go podziwiają, albo mu zazdroszczą.
Piekło to nie jakiś abstrakcyjny termin, nie mający większego znaczenia, ani miejsce, do którego można trafić po śmierci, tylko całkiem realny stan ludzkiego istnienia. Ziemskie piekło, bo o nim tutaj mowa, jest tak samo namacalne, jak pierwszy lepszy przedmiot, który możemy wziąć do ręki, tylko że – w przeciwieństwie do przedmiotu – je mierzymy nieco inaczej, niż za pomocą wagi czy linijki.
Ziemskie piekło mierzymy własnym, szeroko pojętym cierpieniem. I chociaż może zabrzmieć to nad wyraz surowo, to po dłuższym zastanowieniu każdy powinien zauważyć prawdę w tym stwierdzeniu: lwią część tych cierpień człowiek sprowadza na siebie sam.
Na blogu już kilkukrotnie pisałem, że to do mężczyzny należy rola przewodzenia — zarówno związkowi, jeśli w grę wchodzi jedynie para, jak i rodzinie, gdy do całości dołączają dzieci. Jednak do tej pory nie miałem jeszcze okazji dokładniej wyjaśnić, dlaczego tak jest.
Życie mamy jedno – i to na ogół wystarczająco długie, żebyśmy zdążyli pożałować swoich głupich, albo niezbyt przemyślanych decyzji. W przypadku mężczyzn bardzo często wiążą się one z kobietami. Chyba nie będzie przesadą stwierdzenie, że największym wyzwaniem w naszym męskim życiu jest związek z płcią przeciwną. Kryje on w sobie wiele niebezpieczeństw – tym większych, im bardziej bezmyślnie się na niego zdecydujemy.
Matka pojawiła się już w ostatnim wpisie. Poruszałem w nim problem domu rodzinnego, oporów współczesnych, dorosłych dzieci przed opuszczeniem go i kosztów – zarówno psychicznych, jak i fizycznych – które się z tym wiążą.
W tym tygodniu chciałbym ugryźć temat od innej strony. Zajmę się relacją, która związuje matki z ich dziećmi i katastrofalnym skutkiem tego, co potocznie nazywa się „nieodcięciem pępowiny”.
Ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z tego dla synów.
Nasz świat jest skonstruowany tak, by nagradzać osoby cechujące się pewnością siebie. Więcej: my, ludzie, nasza biologiczna budowa, każe nam lgnąć do pewnych siebie osobników. Podziwiamy ich, chcemy być z nimi kojarzeni, a co najważniejsze: poprzez przebywanie w pobliżu próbujemy nauczyć się tej trudnej sztuki.
W dzisiejszym świecie mamy cały legion coachów i mówców motywacyjnych, którzy są bardziej niż skorzy pomóc nam w naszych staraniach. Ale ile ich interwencja jest warta? Obawiam się, że niewiele, bo po początkowym uniesieniu i poczuciu, że możemy wszystko, większość z nas zjeżdża z powrotem do swojej nory.
Dlaczego tak się dzieje?