Idea honoru na przestrzeni wieków nabrała takiej wartości, że każdy chciałby skąpać się w jej złocistym świetle. To najbardziej naturalna chęć na świecie, bo honor w najprostszym rozumieniu jest poważaniem, respektem, statusem. Zostać uhonorowanym znaczy być podziwianym przez twoją grupę/społeczeństwo.
Ale jak to osiągnąć? Na czym polega honor i jakie zachowania uznajemy za honorowe? Tego dowiecie się z dzisiejszego tekstu, podsumowującego wątek początków męskości.
Do tej pory opisywałem cechy, które w mniejszym lub większym stopniu człowiek dzielił ze zwierzętami. W tym aspekcie mistrzostwo różni się diametralnie. Jako jedyna z wymienionych męskich cnót przysługuje tylko i wyłącznie ludziom, bo jako jedyna opiera się w głównej mierze na ludzkim intelekcie.
Z tego samego powodu mistrzostwo jest cechą najbardziej pożądaną współcześnie, dającą największe prawdopodobieństwo osiągnięcia sukcesu, a dodatkowo taką, która może pełnić rolę uzupełniającą, jeśli ktoś cierpi na niedostatek którejś z pozostałej trójki.
Jak mówi przysłowie: „lepiej być wojownikiem w ogrodzie, niż ogrodnikiem na wojnie”.
W przeciwieństwie do siły, która jest statyczna – która nie ma praktycznego użytku, póki nie wprawi się jej w ruch – odwaga jest kinetyczna, to ona służy jako zapalnik. Inicjuje ruch, podjęcie akcji, wzywa do działania. To odwaga jest tą cechą, która wykorzystuje siłę. Wspomniany wcześniej „tchórzliwy lew” – wyglądający jak twardziel facet, który stoi z boku, kiedy mężczyźni słabsi od niego zajmują się walką, przyjmują na siebie ryzyko i wykonują całą robotę – jest wart mniej niż ten, który „wstępuje na arenę”.
W ostatnim wpisie przyglądaliśmy się temu, czym jest i skąd wzięła swoje znaczenie męskość. Poznaliśmy jej historię, to, jak się kształtowała i wymieniliśmy jej pierwotne, podstawowe cechy. Czas najwyższy, by przejść od ogółu do szczegółu i przeanalizować każdą z nich z osobna. Przyjrzeć się temu, co w sobie skrywają.
Na pierwszy ogień pójdzie siła, a nazajutrz, zaraz po niej – jej nieodłączna partnerka – odwaga.
Zdarzyło ci się kiedyś usłyszeć, żebyś „zachowywał się jak mężczyzna”? Żebyś „był facetem”?
Jeśli należysz do tej brzydszej części populacji, to zgaduję, że tak. Każdy dzieciak, chłopak, a nawet dorosły mężczyzna przynajmniej raz w życiu spotkał się z sytuacją, w której ktoś wymagał od niego, aby „zmężniał”, albo „zachowywał się jak, bądź był mężczyzną”.
Ale co to właściwie znaczy? Co ma na myśli osoba, która wymaga od kogoś, by „zachowywał się jak mężczyzna”?
Otóż z góry zakłada, że istnieją jakieś zasady, wedle których mężczyzna powinien postępować. Że istnieje coś takiego, jak „droga mężczyzny”.