Jesteś dorosły, w oczach innych ludzi uchodzisz za mężczyznę. Może nawet sam siebie określasz tym słowem. Ale czy potrafisz odpowiedzieć na pytanie: kim jest mężczyzna? Co to w ogóle znaczy być mężczyzną? Czy każdy dorosły przedstawiciel chromosomu Y staje się automatycznie mężczyzną gdy uzyskuje pełnoletność, czy jednak do męskości musi dorosnąć mimo wieku?
Jeśli kiedykolwiek zadawałeś sobie te pytania lub przeżywałeś chwile, w których nie czułeś się męsko, trafiłeś we właściwe miejsce.
Życie mamy jedno – i to na ogół wystarczająco długie, żebyśmy zdążyli pożałować swoich głupich, albo niezbyt przemyślanych decyzji. W przypadku mężczyzn bardzo często wiążą się one z kobietami. Chyba nie będzie przesadą stwierdzenie, że największym wyzwaniem w naszym męskim życiu jest związek z płcią przeciwną. Kryje on w sobie wiele niebezpieczeństw – tym większych, im bardziej bezmyślnie się na niego zdecydujemy.
Badania przeprowadzane na dziesiątkach kobiet przez różnej maści psychologów jednoznacznie wskazują, że wysoki status mężczyzny drastycznie wpływa na jego atrakcyjność w oczach płci przeciwnej (w drugą stronę to zupełnie nie działa – status kobiety nie ma żadnego znaczenia dla jej atrakcyjności w męskich oczach). Ujmując to prościej: mężczyzna odnoszący sukcesy jest łakomym kąskiem dla każdej pani. Rzadko mówi się o tym wprost, ale wszyscy intuicyjnie rozumiemy, że to prawda.
Dlaczego?
Nasz świat jest skonstruowany tak, by nagradzać osoby cechujące się pewnością siebie. Więcej: my, ludzie, nasza biologiczna budowa, każe nam lgnąć do pewnych siebie osobników. Podziwiamy ich, chcemy być z nimi kojarzeni, a co najważniejsze: poprzez przebywanie w pobliżu próbujemy nauczyć się tej trudnej sztuki.
W dzisiejszym świecie mamy cały legion coachów i mówców motywacyjnych, którzy są bardziej niż skorzy pomóc nam w naszych staraniach. Ale ile ich interwencja jest warta? Obawiam się, że niewiele, bo po początkowym uniesieniu i poczuciu, że możemy wszystko, większość z nas zjeżdża z powrotem do swojej nory.
Dlaczego tak się dzieje?
Twoje wartości kierują twoim życiem. Uporządkuj je, jeśli chcesz, aby twój pobyt na świecie okazał się tego wart.
Co powinno być twoim nadrzędnym celem?
Wielu młodych mężczyzn powie, że motywacja to znalezienie kobiety – i będą się za takową uganiać, póki starczy im tchu albo póki nie dostąpią zaszczytu „posiadania dziewczyny”. Równie wielka grupa młodych mężczyzn powie, że pieniądze – i za zysk sprzedają swoje zdrowie, swoich przyjaciół, siebie i wszystko inne, jeśli zajdzie taka konieczność. Jeszcze inni będą mówić bardziej ogólnie: rodzina, zdrowie, dobrobyt, dobra zabawa, etc. itp.
Kto z nich ma rację? Nikt? Wszyscy po trochu?
Mit bohatera stara się pokazać w fantastycznej (ale niekoniecznie) formie, jak powinno się postępować. Jest najstarszą ludzką próbą przedstawienia jedynej, słusznej drogi przez życie.
I jest to mit poświęcony mężczyznom – od zarania dziejów bohaterami w historiach byli mężczyźni, heroski kobiece to w dużej mierze wymysł nowożytnych czasów (chociaż kobiety, owszem, mają swój mit bohaterki, jednak różniący się od męskiego). Mężczyźni, słuchając historii o swoich przodkach – prawdziwych i legendarnych – uczyli się męskości, tego, jak być mężczyznami.
Idea honoru na przestrzeni wieków nabrała takiej wartości, że każdy chciałby skąpać się w jej złocistym świetle. To najbardziej naturalna chęć na świecie, bo honor w najprostszym rozumieniu jest poważaniem, respektem, statusem. Zostać uhonorowanym znaczy być podziwianym przez twoją grupę/społeczeństwo.
Ale jak to osiągnąć? Na czym polega honor i jakie zachowania uznajemy za honorowe? Tego dowiecie się z dzisiejszego tekstu, podsumowującego wątek początków męskości.
Do tej pory opisywałem cechy, które w mniejszym lub większym stopniu człowiek dzielił ze zwierzętami. W tym aspekcie mistrzostwo różni się diametralnie. Jako jedyna z wymienionych męskich cnót przysługuje tylko i wyłącznie ludziom, bo jako jedyna opiera się w głównej mierze na ludzkim intelekcie.
Z tego samego powodu mistrzostwo jest cechą najbardziej pożądaną współcześnie, dającą największe prawdopodobieństwo osiągnięcia sukcesu, a dodatkowo taką, która może pełnić rolę uzupełniającą, jeśli ktoś cierpi na niedostatek którejś z pozostałej trójki.
Jak mówi przysłowie: „lepiej być wojownikiem w ogrodzie, niż ogrodnikiem na wojnie”.
W przeciwieństwie do siły, która jest statyczna – która nie ma praktycznego użytku, póki nie wprawi się jej w ruch – odwaga jest kinetyczna, to ona służy jako zapalnik. Inicjuje ruch, podjęcie akcji, wzywa do działania. To odwaga jest tą cechą, która wykorzystuje siłę. Wspomniany wcześniej „tchórzliwy lew” – wyglądający jak twardziel facet, który stoi z boku, kiedy mężczyźni słabsi od niego zajmują się walką, przyjmują na siebie ryzyko i wykonują całą robotę – jest wart mniej niż ten, który „wstępuje na arenę”.