Wszystkie artykuły blogowe
Mimo że na pozór pytanie zadane w tytule artykułu wydaje się całkowicie wyrwane z kontekstu, w rzeczywistości idealnie podsumowuje dzisiejsze nastawienie większości ludzi do świata.
Co mam na myśli? Mamusine spojrzenie na sytuację, wedle którego tzw. “ofiara” nigdy niczemu nie jest winna, bo przecież “moje dzieciątko wpadło w łapy bezdusznego oprawcy”. Dlatego nie ma dyskusji, cały ciężar odpowiedzialności musi spoczywać na nim, racja?
Już nieraz pisałem, że współczesny świat dąży do zniszczenia męskości jaką znamy i zastąpienia jej jakąś żałosną parodią prawdziwej męskiej natury. Jednym z narzędzi, które do tego służą, jest masturbacja/pornografia.
Tekst zaktualizowany 17.03.2024
Na początek pytanie za milion punktów. Jaki mężczyzna przyzna się publicznie: “tak, pantoflarz to ja”?
Prawdopodobnie żaden — i bardzo dobrze, bo nie powinieneś dzielić się swoimi słabościami ze światem. Jednak jednocześnie nie możesz okłamywać samego siebie, jeśli chcesz coś zrobić z tym problemem.
Kiedy pada hasło “męczący znajomy”, każdemu z nas od razu przychodzi do głowy ten jeden, konkretny typ. Nawet jeśli w ogólnym rozrachunku facet wydaje się w porządku, zawsze robi coś, co prędzej czy później irytuje pozostałych.
Ba! Niektórzy do tego stopnia nie łapią konwenansów społecznych, że w ogóle nie da się z nimi wytrzymać.
Zastanawiałeś się kiedyś, czy to czasem TY nie jesteś tym typem w grupie znajomych?
Wielu współczesnych mężczyzn nie ma pojęcia, jak odróżnić uprzejmość od zainteresowania w kontaktach z kobietami. W efekcie zalecają się do panny, gdy nie powinni, przez co tworzą niezręczne sytuacje.
Albo, co gorsza, wychodzą na dziwaków.
Zdarzyło ci się to kiedyś? Jeśli tak, doskonale wiesz, o co chodzi. Jeśli nie, wszystko przed tobą 😉
Oczywiście możesz też przeczytać artykuł, z którego dowiesz się o oznakach zainteresowania wszystkiego, co niezbędne.
Ile razy ktoś udowodnił ci kłamstwo? Jak często składasz obietnice bez pokrycia albo przechwalasz się, mimo że nie robisz nic godnego pochwały?
No i w końcu: co czujesz, gdy inni zaczynają rozumieć, że twoje słowa są gówno warte?
Kiedy w najlepszym razie przestają traktować cię poważnie, zaś w najgorszym — uznają za głupca? Kiedy wiesz, że mają rację, bo jesteś głupcem? W końcu każdy, kto nie potrafi obronić swoich słów, nim jest.
Kiedy wpadłem na pomysł tego tekstu, od razu przyszło mi do głowy pytanie: “dla kogo on tak naprawdę będzie?”
Dla kobiet, żeby w końcu raz na zawsze zrozumiały, co podoba się mężczyznom? Czy bardziej dla mężczyzn, żeby lepiej poznali siebie i nie bali się przyznać, co tak naprawdę jest dla nich atrakcyjne?
A może i dla pierwszych, i dla drugich?
Cóż, przekonamy się w praniu.
Czy zdajesz sobie sprawę, że kobieca natura przeżera zachodnią cywilizację? Rozrasta się jak rak i — tak samo jak on — niszczy wszystko na swojej drodze?
Kiedy naiwni wciąż wierzą w dominację patriarchatu, uważny obserwator szybko dostrzega, że coś tu nie pasuje. Nie ma męskiego głosu w debacie publicznej, a jeśli już jakiś się pojawi, zagłusza go silna tendencja feminizacji…
Feminizacji tak naprawdę wszystkiego. Od charakterów ludzkich, przez relacje społeczne, aż po ustroje państwowe.
Wiesz, jaki jaki jest problem z prawdziwą prawicą? Przegrywa wojnę kulturową, która ze względów wyborczych jest o wiele ważniejsza od poglądów gospodarczych. Dlaczego? Ponieważ tematy ekonomiczne nie są lotne.
A lotność idei jest bardzo ważna w ustroju politycznym, który zwie się demokracją.
Dlatego, drodzy prawicowcy, mam dla was koncept strategii, dzięki której możecie przechylić szalę wojny kulturowej na swoją stronę. W telegraficznym skrócie moja rada brzmi tak:
Grajcie na mężczyzn — szczególnie młodych mężczyzn.
Tobie też wmówiono, że związek polega na partnerskiej relacji, w której wspieracie się wzajemnie w kryzysowych czasach? Raz ty wyciągasz z dołu ją, a kiedy indziej ona ciebie?
Tak? Brzmi znajomo?
A zastanawiałeś się kiedykolwiek, dlaczego twoja druga połówka (którą oczywiście bardzo kochasz), z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok darzy cię coraz mniejszym szacunkiem?
No właśnie.