„Przyjazne ziemie rodzą słabych mężczyzn” — król Cyrus II Wielki
Każdy z nas obserwuje dzisiejsze czasy i widzi, jak wiele prawdy zawiera to zdanie. Mamy coraz więcej mężczyzn, którzy wyglądają lepiej od kobiet, i coraz więcej kobiet, które wydają się twardsze od mężczyzn. Jeśli cię to dziwi — gratulacje — jeszcze nie kupujesz bezkrytycznie tego, co wmawia nam świat.
Każdy poprzedni krok prowadził do tego momentu. Jeśli załatwiłeś sprawy z rodzicami oraz wybaczyłeś im ich słabości, cały żal, gniew i wszystkie niepokoje zaczęły stopniowo cię opuszczać. Wreszcie oderwałeś się od matki i wróciłeś do ojca, gdzie twoje miejsce. Innymi słowy: odrzuciłeś pełną emocji żeńską naturę, która robiła z ciebie dziwną hybrydę kobiety i mężczyzny. Zamiast niej przyjąłeś na powrót męską, czyli opanowaną i logiczną, którą nie szarpią wiatry uczuć.
Dokonałeś czegoś, na co większość ludzi nigdy się nie zdobędzie. W nagrodę wreszcie otrzymałeś spokój — o niebo lepszy od ciągłej niepewności.
Ale to dopiero początek drogi.
Ojciec jest twoją męskością. Jeśli z jakiegokolwiek powodu odwróciłeś się od niego lub wasza więź została zerwana, nigdy nie staniesz się mężczyzną. Nie zaakceptujesz siebie w tej roli i nie będziesz chciał przyjąć odpowiedzialności, która się z nią wiąże.
To najważniejszy problem, ale nie jedyny.
Od ojca pochodzi również twoja tożsamość. Bez niego jesteś jak drzewo pozbawione korzeni. Niby żyjesz i rośniesz, ale jeden podmuch wiatru może cię zrujnować. Nie potrafisz stawiać czoła przeciwnościom, bo nie masz solidnych fundamentów. Bez ojca nie jesteś sobą i czujesz to. Najczęściej w postaci konfliktu wewnętrznego, który zwalczasz używkami, seksem, grami czy jakimikolwiek innymi przyjemnościami fizycznymi.
Ale ukojenie nie przychodzi. Nigdy nie przyjdzie, bo jedynym sposobem na pozbycie się konfliktu jest tytułowy powrót do ojca.
Jeśli chcesz usłyszeć najpiękniejsze kłamstwa na świecie, pójdź na czyjś pogrzeb. To prawda stara jak nasza planeta i nie zapowiada się, żeby w najbliższych latach miała stracić na znaczeniu.
A jeśli odchodzi ktoś taki jak Jerzy Pilch (zmarł 29 maja 2020), czyli człowiek sławny i doceniany, ludzie tym bardziej będą prześcigali się w wynoszeniu zmarłego na piedestał. Pytanie brzmi, czy powinni to robić? Czy nie lepiej być szczerym odnośnie człowieka, którego wielu uznaje za kogoś wybitnego?
Może wtedy przynajmniej garstka ludzi zrozumie, że żadna sława, pieniądze czy nawet ogólne uznanie nie pomoże, jeśli szarpie kimś konflikt wewnętrzny.
Wiesz na czym polega problem większości dzisiejszych mężczyzn? Żyją zbyt blisko matek. Wpływa to na ich charakter, zachowanie, sposób myślenia. Mówiąc bardziej dosadnie: zatruwa ich męską naturę, co ma bezpośredni związek z brakiem dojrzałości w dorosłym życiu. Dlatego jeśli odnajdujesz w sobie cechy chłopięce lub stricte kobiece (więcej o tym w pierwszej części), prawdopodobnie to właśnie więź z matką jest temu winna.
Jesteś dorosły, w oczach innych ludzi uchodzisz za mężczyznę. Może nawet sam siebie określasz tym słowem. Ale czy potrafisz odpowiedzieć na pytanie: kim jest mężczyzna? Co to w ogóle znaczy być mężczyzną? Czy każdy dorosły przedstawiciel chromosomu Y staje się automatycznie mężczyzną gdy uzyskuje pełnoletność, czy jednak do męskości musi dorosnąć mimo wieku?
Jeśli kiedykolwiek zadawałeś sobie te pytania lub przeżywałeś chwile, w których nie czułeś się męsko, trafiłeś we właściwe miejsce.
Czy wiesz, że matczyna miłość Cię zabije? Niezależnie od tego, czy jesteś mężczyzną, czy kobietą. Nawet jeśli szczęśliwym trafem uchronisz się przed tym losem, to i tak odciśnie swoje piętno na Twojej psychice. Nie wierzysz? Pozwól, że Ci udowodnię. Bo chociaż każdy z nas jest w stanie bez problemu odnotować męskie zło, to już mało kto potrafi wskazać, czym jest kobieca destrukcyjność. Wielu tkwi w błogiej niewiedzy i nie ma nawet pojęcia o jej istnieniu, chociaż prawdopodobnie nieraz jej doświadczyli.
Czyni ją to jeszcze bardziej niebezpieczną.
Czym jest socjalizm? W wikipedii możemy przeczytać, że jest to ustrój,
„w którym wszyscy jego członkowie mieliby równy stan posiadania, gdzie siły rynkowe nie są głównym mechanizmem podziału bogactwa oraz państwa, w którym funkcjonowanie społeczeństwa opiera się nie na własności prywatnej lecz na wspólnej własności, wzajemnej współpracy i altruizmie.”
Zacytowane zdanie całkiem nieźle podsumowuje tę myśl społeczną, a mimo to mydli oczy. Jego największy problem polega na tym, że nie brzmi wcale tak tragicznie, prawda? Równość, wszystko jest wspólne, ludzie razem pracują na przyszłe dobro… Nie zostaje nic innego, tylko rzucić się w ten wir miłości i zacząć śpiewać kumbaya, co nie?
Niestety w rzeczywistości wygląda to dużo gorzej, a lwia część ludzi popierających ten system ma w sercu coś zupełnie innego niż miłość.
Wiara jest wpisana w naturę człowieka. Możesz nie wierzyć w Boga ani w żadną konkretną religię, możesz być nawet ateistą, ale nie zmienia to faktu, że wierzysz w coś (w ludzi, w pieniądze, w siebie, w jakiś idiotyczny coaching – do wyboru, do koloru). Możesz też, tak jak coraz więcej ludzi dzisiaj, wierzyć w to, że jesteś ofiarą.
Niesamowite, że współcześnie tak duża liczba osób pielęgnuje w sobie mentalność ofiary, czyli jedno z najbardziej destrukcyjnych wierzeń.
Piekło to nie jakiś abstrakcyjny termin, nie mający większego znaczenia, ani miejsce, do którego można trafić po śmierci, tylko całkiem realny stan ludzkiego istnienia. Ziemskie piekło, bo o nim tutaj mowa, jest tak samo namacalne, jak pierwszy lepszy przedmiot, który możemy wziąć do ręki, tylko że – w przeciwieństwie do przedmiotu – je mierzymy nieco inaczej, niż za pomocą wagi czy linijki.
Ziemskie piekło mierzymy własnym, szeroko pojętym cierpieniem. I chociaż może zabrzmieć to nad wyraz surowo, to po dłuższym zastanowieniu każdy powinien zauważyć prawdę w tym stwierdzeniu: lwią część tych cierpień człowiek sprowadza na siebie sam.