Ostatnio różne pigułkowe kręgi obiegła wiadomość, że kobiety odrzucają 95% mężczyzn w aplikacji Tinder. Statystyki podobno to potwierdzają. Ktoś nawet przygotował ładny wykres, żeby odbiorcy nie musieli szczególnie się męczyć i po prostu przyjęli do wiadomości, co zostało wyłożone.
Powstaje zatem pytanie: czy twój pigułkowy guru ma rację? A może manipuluje danymi (czasem nawet nieświadomie, przez własną głupotę), żeby sprzedać ci katastroficzną wizję świata i żerować na twojej frustracji?
Śmiejemy się z białorycerzykowania. Z mężczyzn, który bezkrytycznie stają po stronie kobiet w każdej konfliktowej sytuacji. Facetów często podszytych nadzieją, że dzięki takiej postawie przynajmniej jedna panienka spojrzy na nich przychylniejszym okiem.
I słusznie robimy, bo męską naiwność w tym względzie należy krytykować. Kobiety przecież nie są ani szczególnie cudowne, ani nieskazitelne. Siedzi w nich takie samo zło, jakie siedzi w mężczyznach.
A mimo to ładna twarzyczka potrafi nawet najlepszym z nas zrobić wodę z mózgu.
Należy jednak zaznaczyć, że niektórzy idą za daleko w tej krytyce, przez co wylewają dziecko razem z kąpielą.
Kilka razy w życiu byłem zakochany. Na poważnie. Z idealizowaniem dziewczyny i innymi stanami występującymi w takich sytuacjach. Praktycznie na każdym etapie nauczania (podstawówka, gimnazjum, liceum, studia) miałem jakiś obiekt westchnień.
Nic wyjątkowego. Dużo facetów miało podobnie.
W takim razie dlaczego o tym wspominam? Bo jeden z tych przypadków był wyjątkowy. A wyjątkowy był dlatego, że na studiach po raz pierwszy zdecydowałem się coś zrobić z tym całym zakochaniem. Podjąć jakąś akcję.
Mężczyzna jest wojownikiem, bo takim został stworzony. Może tego nie zauważysz, spoglądając na przeciętnego mężczyznę dziś, ale fakt pozostaje faktem. Męska dusza tęskni za walką, toczeniem bitew, wojowaniem o coś większego od niej samej. Nawet jeśli jej właściciel nie zdaje sobie z tego sprawy. Albo zobojętniał już do tego stopnia, że nie słyszy nawoływań swojej natury.
Większość została wykastrowana. Niektórzy już w dzieciństwie. Inni później — przez społeczeństwo albo kobiety, z którymi się związali.
Większość uwierzyła, że siła jest czymś złym, bo przecież prowadzi do przemocy. Dlatego kierowani wstydem lub strachem zakopują tę część męskiej natury gdzieś głęboko w sobie, żeby nikt się nie dowiedział, że sami są zdolni do agresji. Bo przecież cywilizowany, dobry człowiek (mężczyzna) nie powinien być gwałtowny, prawda?
Prawda?
Oceń kogoś krytycznie jako chrześcijanin, a szybko trafi się mędrek (często ateista), który przywoła ograny do znudzenia cytat z wypowiedzi Jezusa: Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni. Oczywiście zrobi to w konkretnym celu. By cię zawstydzić i wytknąć, że nie zachowujesz się jak prawdziwy chrześcijanin.
A że większość chrześcijan nie ma zielonego pojęcia o swojej wierze, zwykle dają się zawstydzić.
Najwyższa pora zmienić ten stan rzeczy.
Większość mężczyzn żyje w cichej desperacji — głosi słynne zdanie, które zapewne już gdzieś słyszałeś. Rozwijają się przez pierwsze kilkanaście lat, by potem (zazwyczaj jako dwudziestoparolatkowie) umrzeć. Może nie fizycznie, ale psychicznie. A już na pewno duchowo.
Iskra życia, jeszcze niedawno widoczna w ich oczach, zanika. Zaczynają wieść żywot podobny do zombie: jedzą, piją, pracują, niektórzy mają nawet żony i dzieci, ale wszystko jest mechaniczne. Puste. Bez celu.
Dusze tych mężczyzn już dawno ułożyły się w trumnach, ale widocznie zapomniały poinformować o tym ich ciała.
Dlaczego tak jest? O tym w artykule.
Jako że w ostatnią niedzielę była przerwa od publikacji, a w tę niedzielę dzieliłem się tylko krótkim cytatem, postanowiłem przygotować bonusowy tekst. Polecę w nim prywatą, żeby w krótkich, żołnierskich słowach pokazać chłopakom i młodym mężczyznom — ale i starsi coś z tego wyciągną — że dobra zmiana (spokojnie, nie ta polityczna) może przyjść bardzo szybko.
Jeśli zatem jesteś nasto-, dwudziesto- czy trzydziestolatkiem wątpiącym w swoje możliwości, ten krótki tekst jest dla ciebie.
Jestem już praktycznie po lekturze pewnej książki, do której odniosę się jeszcze bezpośrednio na końcu tekstu. Najpierw jednak podzielę się zaczerpniętym z niej cytatem. Wywarł on na mnie wrażenie z dwóch powodów:
Odnosi się bezpośrednio do problemów wielu mężczyzn, jeśli chodzi o relacje z kobietami.
Dotyka czegoś o wiele głębszego, ponieważ mówi o męskiej naturze.
PS. Jutro wpadnie dodatkowy tekst, także będą dwa pod rząd 🙂
Niedawno zgłosił się do mnie mężczyzna, który wziął sobie za żonę kobietę posiadającą lękowy styl przywiązania. Pomyślałem więc, że skoro już i tak siedzę w temacie, wejdę w niego głębiej. Czasu nie zmarnuję, bo wedle szacunków LSP dotyczy ok. 20% populacji. Nawet jedna na pięć kobiet się nim charakteryzuje, więc nie są to przypadki odosobnione.
Stąd pomysł, że warto napisać coś, co pomoże mężczyznom radzić sobie z takimi pannami.
Ludzie rozumieją rzeczy tak, jak chcą je rozumieć. Nawet jeśli je wyjaśnisz. Najlepszym tego przykładem jest znany z manosfery termin “miły facet”. Mimo że swego czasu napisałem dłuższy tekst wyjaśniający zagadnienie (przeczytasz go tutaj), wciąż pojawiają się osoby, które ewidentnie “nie rozumieju” 😉
Dlatego wyjaśniam łopatologicznie (a tym, którzy już wiedzą, przypominam):
Kiedy mówię, że mężczyzna nie powinien być miłym facetem, nie mam na myśli rezygnacji z uprzejmości czy cywilizowanego zachowania.
Problem miłego faceta nie leży w tym, że jest miły, tylko w tym, że jest fałszywy (i słaby). Czy to takie skomplikowane?