Znajdziesz tu wszystko, co musisz wiedzieć o byciu mężczyzną.
Depresja z powodzeniem może być uznana za jedną z najpowszechniejszych chorób współczesnych czasów. Chociaż w głównej mierze kojarzymy ją z kobietami, to bez dwóch zdań jest również wielu facetów, którzy borykają się z tym problemem. Jednak czy to dla nich naturalne, żeby cierpieć na depresję? Ile prawdy jest w określeniu, że „depresja to nie jest męska choroba”? Śmiem postawić tezę, że dużo, co postaram się wyjaśnić poniżej.
Mówiąc nienawiść, można pod nią automatycznie podciągnąć takie uczucia, jak zazdrość, żal, złość, irytację, etc. Wszystkie one wywodzą się bowiem z jednej, nadrzędnej emocji, którą jest gniew (nienawiść). I choć można by podnosić argument, że każde z tych uczuć jest naturalne i że są one stałym elementem życia ludzkiego, to – jak się niedługo przekonamy – nie przynoszą one człowiekowi (szczególnie mężczyźnie) żadnego pożytku. A im bardziej ktoś je w sobie pielęgnuje, tym bardziej na tym cierpi, mimo że może nie zdawać sobie z tego sprawy.
Mimo że dziś wielu ludzi opowiedziałby się za poglądem, że mężczyzna i męskość uległy przedefiniowaniu i coś takiego, jak „prawdziwy mężczyzna” jest stwierdzeniem pustym, a nawet bezsensownym, to wcale nie znaczy, że mają rację. Męskość, choć dzisiaj atakowana i podważana z każdej strony, nigdy nie straciła i nigdy nie straci swojego znaczenia, nawet gdyby 99% mężczyzn kompletnie zapomniało, na czym polega ich natura, albo uwierzyłoby w kłamstwa na jej temat. Prawdziwy mężczyzna jest równie realny, co słońce wschodzące co rano, i tak samo jak ono jest skarbem dla świata, dla swojej rodziny i społeczności, w której się obraca.
Inni mężczyźni, oderwani od swojej natury, albo go podziwiają, albo mu zazdroszczą.
Chociaż tytułowe stwierdzenie może wydawać się nieprzystające do dzisiejszych czasów, które starają się zalać nas falą emocji praktycznie z każdej strony…
Czasów, w których wrażliwość jest przepychana przez kobiety wszędzie, gdzie się da i wmawiana mężczyznom…
To jednak da się tę myśl łatwo obronić i wyjaśnić.
Wiele razy na łamach bloga wspominałem, że mężczyzna nie powinien być emocjonalny, ale chyba nigdy dokładnie nie wyjaśniłem, dlaczego. Dziś to nadrobimy.
Dlaczego zadaję to pytanie? Dlaczego pytam o samotność? Bo wielu mężczyzn dzisiaj uważa (i szczerze w to wierzy), że bez kobiety byliby nikim. Wielu z nich naprawdę dało sobie wmówić, że samodzielnie nie są w stanie poradzić sobie z życiem. Wielu boi się samotności, która w rzeczywistości jest jednym z największych błogosławieństw, jakie mogą spotkać człowieka. Ale za to wszyscy szczerze wierzą, że od kobiety otrzymają miłość, opiekę i szczęście. I mija wiele lat, zanim zorientują się (o ile w ogóle dopuszczą do siebie tę myśl), że kobiety mają bardzo niewiele do zaoferowania, jeśli chodzi o te sprawy.
Wiara jest wpisana w naturę człowieka. Możesz nie wierzyć w Boga ani w żadną konkretną religię, możesz być nawet ateistą, ale nie zmienia to faktu, że wierzysz w coś (w ludzi, w pieniądze, w siebie, w jakiś idiotyczny coaching – do wyboru, do koloru). Możesz też, tak jak coraz więcej ludzi dzisiaj, wierzyć w to, że jesteś ofiarą.
Niesamowite, że współcześnie tak duża liczba osób pielęgnuje w sobie mentalność ofiary, czyli jedno z najbardziej destrukcyjnych wierzeń.
Na blogu często (a może nawet nieustannie) poruszam temat męskiej słabości i tego, dlaczego mężczyźni powinni być silni. Jednak nie za każdym razem jasno określam, czym cechuje się słaby mężczyzna. A wypadałoby to wiedzieć, więc dziś postanowiłem zająć się tylko i wyłącznie tym. Jeśli ktoś nadal nie ma pewności, czy silny on, czy słaby, te pięć przesłanek rozwieje wszelkie wątpliwości.
Piekło to nie jakiś abstrakcyjny termin, nie mający większego znaczenia, ani miejsce, do którego można trafić po śmierci, tylko całkiem realny stan ludzkiego istnienia. Ziemskie piekło, bo o nim tutaj mowa, jest tak samo namacalne, jak pierwszy lepszy przedmiot, który możemy wziąć do ręki, tylko że – w przeciwieństwie do przedmiotu – je mierzymy nieco inaczej, niż za pomocą wagi czy linijki.
Ziemskie piekło mierzymy własnym, szeroko pojętym cierpieniem. I chociaż może zabrzmieć to nad wyraz surowo, to po dłuższym zastanowieniu każdy powinien zauważyć prawdę w tym stwierdzeniu: lwią część tych cierpień człowiek sprowadza na siebie sam.
Jak pisze Camille Paglia, dawna feministka i krytyk społeczny:
Kobieta po prostu jest, mężczyzna musi się stać. Męskość jest ryzykowna i nieuchwytna. Jest osiągana na drodze buntu wobec kobiety i potwierdzana wyłącznie przez innych mężczyzn.
W tekście rozwiniemy ten temat.
W prasie co i rusz można natknąć się na tematy poświęcone męskości, gdzie samozwańczy eksperci próbują wyjaśnić tzw. „upadek mężczyzn”. Czasem robią to z litościwą manierą ludzi chcących pomóc, czasem z dumą i wyższością, jakby czekali na to od wieków (tak dzieje się najczęściej wtedy, gdy głos zabierają sfrustrowane kobiety, skrycie nienawidzące mężczyzn).
My postaramy się spojrzeć na sprawę obiektywnie. Co takiego dzieje się z mężczyznami, że tak często wytyka się im słabość? Czym dzisiejszy facet różni się od tego, który żył dawniej? Jak to lubią mówić kobiety: „gdzie ci prawdziwi mężczyźni”?