Do tej pory mówiono ci jak koronawirus zmienia życie społeczne i ile istnień ludzkich pochłania. Dzisiaj dla odmiany dowiesz się o problemach innego typu, które chińska zaraza wyciąga na wierzch. I nie, nie chodzi o przeciążoną służbę zdrowia albo problemy i nieporadność rządów.
Przyjrzymy się temu, jaki koronawirus ma wpływ na życie w związkach, rodzinach i ogólnie — w sferze prywatnej.
Czy wiesz, że matczyna miłość Cię zabije? Niezależnie od tego, czy jesteś mężczyzną, czy kobietą. Nawet jeśli szczęśliwym trafem uchronisz się przed tym losem, to i tak odciśnie swoje piętno na Twojej psychice. Nie wierzysz? Pozwól, że Ci udowodnię. Bo chociaż każdy z nas jest w stanie bez problemu odnotować męskie zło, to już mało kto potrafi wskazać, czym jest kobieca destrukcyjność. Wielu tkwi w błogiej niewiedzy i nie ma nawet pojęcia o jej istnieniu, chociaż prawdopodobnie nieraz jej doświadczyli.
Czyni ją to jeszcze bardziej niebezpieczną.
Czym jest socjalizm? W wikipedii możemy przeczytać, że jest to ustrój,
„w którym wszyscy jego członkowie mieliby równy stan posiadania, gdzie siły rynkowe nie są głównym mechanizmem podziału bogactwa oraz państwa, w którym funkcjonowanie społeczeństwa opiera się nie na własności prywatnej lecz na wspólnej własności, wzajemnej współpracy i altruizmie.”
Zacytowane zdanie całkiem nieźle podsumowuje tę myśl społeczną, a mimo to mydli oczy. Jego największy problem polega na tym, że nie brzmi wcale tak tragicznie, prawda? Równość, wszystko jest wspólne, ludzie razem pracują na przyszłe dobro… Nie zostaje nic innego, tylko rzucić się w ten wir miłości i zacząć śpiewać kumbaya, co nie?
Niestety w rzeczywistości wygląda to dużo gorzej, a lwia część ludzi popierających ten system ma w sercu coś zupełnie innego niż miłość.
Miałem okazję dziś w okolicach południa być na XII Śląskiej Manifie, a przynajmniej w jej okolicy, dzięki czemu mogłem posłuchać, o co walczą dziś kobiety w Polsce. I chociaż było parę punktów dodatkowych, o których nie będę pisał, bo muszę się im najpierw przyjrzeć, to jednak główne założenia kobiecego manifestu pozostają te same.
Dlaczego zadaję to pytanie? Dlaczego pytam o samotność? Bo wielu mężczyzn dzisiaj uważa (i szczerze w to wierzy), że bez kobiety byliby nikim. Wielu z nich naprawdę dało sobie wmówić, że samodzielnie nie są w stanie poradzić sobie z życiem. Wielu boi się samotności, która w rzeczywistości jest jednym z największych błogosławieństw, jakie mogą spotkać człowieka. Ale za to wszyscy szczerze wierzą, że od kobiety otrzymają miłość, opiekę i szczęście. I mija wiele lat, zanim zorientują się (o ile w ogóle dopuszczą do siebie tę myśl), że kobiety mają bardzo niewiele do zaoferowania, jeśli chodzi o te sprawy.
Wiara jest wpisana w naturę człowieka. Możesz nie wierzyć w Boga ani w żadną konkretną religię, możesz być nawet ateistą, ale nie zmienia to faktu, że wierzysz w coś (w ludzi, w pieniądze, w siebie, w jakiś idiotyczny coaching – do wyboru, do koloru). Możesz też, tak jak coraz więcej ludzi dzisiaj, wierzyć w to, że jesteś ofiarą.
Niesamowite, że współcześnie tak duża liczba osób pielęgnuje w sobie mentalność ofiary, czyli jedno z najbardziej destrukcyjnych wierzeń.
Pytanie to jest jak najbardziej uzasadnione, biorąc pod uwagę dzisiejsze czasy, w których co i rusz próbuje się wmawiać rodzicom, żeby wychowywali chłopców na wrażliwych i uczulonych na swoje emocje mężczyzn.
Dlaczego więc wychowani w ten sposób chłopcy nie radzą sobie w późniejszym życiu, a żeby funkcjonować, muszą szukać ulgi w używkach lub innych przyjemnościach? Dlaczego kobiety (które tak usilnie starały się wszystkim wmawiać, że właśnie w ten sposób powinien wyglądać współczesny facet) odrzucają później wychowanych przez sobie podobne, słabych mężczyzn?
Co cechuje takiego delikwenta, że wzbudza w płci przeciwnej pogardę i litość?
Lalka Bolesława Prusa to powieść, którą wszyscy znamy przede wszystkim jako lekturę, a tej nigdy nie przeczytaliśmy w czasach szkolnych, bo była za długa i wydawała się nudna. Również byłem jedną z osób, które wtedy ją sobie darowały, ale że ostatnio nadarzyła się okazja (połowicznie przymusowa) na kolejne sięgnięcie do niej, to sięgnąłem – i muszę przyznać, że jestem bardzo miło zaskoczony.
Nowy rok rozpoczniemy od powrotu do tematu, który już od dłuższego czasu oczekuje na rozwinięcie. Pisałem już wstępnie w poprzednim wpisie o tym, dlaczego nie istnieje coś takiego, jak partnerstwo, więc tutaj nie będę się powtarzał i od razu przejdę do dalszej części tematu. A chciałbym go dzisiaj poruszyć z nieco innej perspektywy, mianowicie pokazać proces zakochiwania się chłopca (bo tych dzisiaj jest dużo więcej, niż mężczyzn).
Mimo że dziś miała pojawić się kontynuacja ostatniego wpisu o partnerstwie (a raczej jego nieistnieniu), to postanowiłem przenieść ją na kolejny tydzień, a w zamian zająć się czymś związanym ze zbliżającym się okresem świątecznym. Nie odbiegniemy przy tym za bardzo od tematu męskości, bo przyznaję, że będę dziś opowiadał o Bogu, ale ze szczególnym naciskiem na to, dlaczego Bóg Ojciec jest przede wszystkim Bogiem mężczyzn, a dopiero w następnej kolejności kobiet. Nie możecie się doczekać odpowiedzi? Ja też, więc przejdźmy do rzeczy.